Het Juliette Genootschap (Sasha Grey)

 

De literaire tegenhanger van Vijftig Tinten

 

Erotica, misschien wel mijn andere niche naast boekverfilmingen want als ik ergens van kan smullen is het van goed geschreven erotische literatuur. Goed geschreven, jawel. Toen ik dus vorig jaar reikhalzend op de eerste avond van mijn voorjaarsvakantie naar bed ging met een kop thee en het eerste deel van Vijftig Tinten, was de teleurstelling  groot. Ik kwam niet verder dan blz 30, je reinste bouquet reeks. Boos bracht ik het de volgende dag terug naar de boekhandel. “Er staat erotische literatuur op! Ik dacht…, ik kom het terug brengen, het is niet waar ik op had gehoopt”. 

 

Maar het Juliette Genootschap van Amerikaans debutante Sasha Grey is anders. Marina Ann Hantzis bedacht haar eigen pseudoniem met een knipoog naar The Picture of Dorian Gray (Oscar Wilde) maar ook naar het grijze gebied tussen hetero- en homoseksualiteit. De titel van het boek refereert natuurlijk naar het werk van Markies de Sade. Google Grey om een indruk van haar levensgeschiedenis te krijgen en je snapt het meteen.  Sasha stapte op 18-jarige leeftijd in de porno industrie en maakte al snel furore door de extreem onderdanige dingen die ze bereid was te doen voor de camera. Opvallend was de grote schare vrouwelijk fans waarmee ze omringd werd. Er was ´iets´met Grey. Maar op 21-jarige leeftijd stopte ze, op het hoogtepunt van haar carrière, en schreef een roman gebaseerd op haar eigen ervaringen.

 

Ik las het boek op aanraden van een vriendin maar mijn verwachtingen waren niet hoog. Misschien was het juist daarom dat ze werden overtroffen. Hoewel ik deze roman niet stijlvast vind, de twee hoofdpersonages Anna en Catherine aan alle kanten vindt rammelen - volgens mij had Grey er beter één personage van kunnen maken - en de onderliggende boodschap er soms net zo verfijnd uit vind komen als een Amerikaanse pornoster die schreeuwt hoe hard ze genomen wil worden, vind ik het toch bijzonder goed geschreven. Met name het vrouwelijk perspectief van waaruit  de schrijfster zichzelf ongegeneerd veel wellust permitteert is een welkome verademing in combinatie met het intellect waarmee het geschreven is, waarvan de vele verwijzingen in het boek naar andere literaire erotica en films getuigen. Ik moet wel toegeven dat Grey er soms al te duidelijk mee pronkt. Dat hoeft van mij nou ook weer niet. En toch, de film Belle du jour wil ik nu zeer zeker zien, het inspireert wel.

 

Meest berucht is ´the cum chapter´ (blz 57) waarin Grey predikt dat ze God vindt in klaarkomen en dat de bijbel vol staat met verwijzingen daarnaar.  Hoewel ik begrijp dat een groot deel van haar lezers hier over valt, begrijp ik ook wat ze probeert te zeggen. Het komt op meerdere momenten in de roman terug als Catherine een mystieke ervaring omschrijft waarin de barrière tussen haar droomwereld en het echte leven is afgebroken en ze kan zien wat er tegelijkertijd aan beide kanten van de spiegel gebeurt (p59). Seks is de grote gelijkmaker (blz 269).   Die mystieke ervaring beschrijft ze overigens ook in scènes waarin ze geen seks heeft wat het voor mij als lezer dan weer heel kloppend maakt. Want zo illusoir als de scheiding tussen seksualiteit en mystiek  is, zo illusoir is de scheiding tussen ik en de ander. Ik heb genoten van dit boek en na het te hebben uitgelezen is mij duidelijk dat Grey een stuk levenswijzer is dan haar voorkomen doet vermoeden. Het Julliette Genootschap is wat mij betreft een aanrader. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van sommige boeken moet men alleen
maar proeven, andere kan men verslinden en maar enkele moet men kauwen en verteren.

 

 

Francis Bacon

Projectleider, programmamaker en spreker